เฮ้อ.....กาลเวลาเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างก็มักเปลี่ยนไปตามกาลเวลา สิ่งที่ไม่เคยได้ทำก็มาได้ทำ มันก็ถือว่าเป็นสิ่งที่เรานำมาเรียนรู้เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อไป

 ตั้งแต่กลับมาจากค่าย ก็ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเต็มที่เลย ไม่สิ...ไม่ได้นอนเต็มอิ่มตั้งแต่ตั้งแต่ก่อนไปค่ายแล้ว กลับมาก็ต้องสะสางภารกิจการบ้านต่ออีก เราต้องทำ โครงงาน การบ้านและโครงการที่ต้องขยายผลต่อ

แต่ยังไงก็ยังบอกกับตัวเองเสมอว่า อย่าท้อต่ออุปสรรคอะไรง่ายๆถึงกายจะล้าแค่ไหนก็อย่าปล่อยใจให้ล้าตามไปด้วยเพราะหากใจล้า อะไรหลายๆอย่างที่เราไม่พึงประสงค์ก็จะตามมาไม่หยุดหย่อน ก็เหมือนเป็นการเพิ่มภาระให้แก่ตัวเอง

งานก็ผ่านพ้นไปแล้วทีนี้ก็เหลือแต่การฝึกซ้อมเพื่อไปอบรมเด็กๆเรื่องยาเสพติด เราจะออกอบรมแล้วตื่นเต้นมากเลย ครั้งหนึ่งในชีวิตจะได้สัมผัสคำว่า วิทยากรกับเขามั่ง แต่ถึงแม้ตอนนี้ร่างกายอาจไม่สบายดีเต็มร้อยแต่ใจเราเต็มร้อยเสมอ ก็อย่างที่พระอาจารย์บอกไว้ “กล้าแผ่นดินสู้”

                                                สู้ตายคับ.........